Z punktu widzenia techniki operacyjnej najmniejsze ryzyko rozejścia  się rany ryzyko związane jest z najprostszą   techniką – resekcją liniową ( edge resection),  która ma jednak wady i nie zawsze jest najlepszym rozwiązaniem w kategoriach końcowego efektu estetycznego. Mniej naturalny wygląd w porównaniu do resekcji klinowej,  różowy brzeg rany,  t.zw scaloping,  nadmierna resekcja czy dysproporcja pomiędzy kompleksem łechtaczkowym a  a resekowanym obszarem z wytworzeniem ‚mikropenisa” są najczęściej wymienianymi ograniczeniami tej techniki.

Resekcja klinowa,  nieco technicznie trudniejsza, wytwarza bardziej naturalny wygląd jednak ryzyko rozejścia się rany  wynosi od 7 % w badaniach Rouziera do 14% w badaniach Munhoza.

Czy można tego powikłania uniknąć?

W 2015 roku ukazała się praca Georgiou,  prezentowana już na łamach NGG,  której autorzy w badaniach na zwłokach, stosując spiralna angiografie przedstawi szczegółowo unaczynienie warg sromowych mniejszych z najważniejszą dla ich ukrwienia tętnica centralna,  której „ wejście” na wargę sromową ma miejsce na wysokości 55 percentyla wysokości wargi sromowej mniejszej. Autorzy zasugerowali, iż z punktu widzenia ich odkrycia najmniej ryzykowną techniką będzie resekcja górnej części wargi sromowej mniejszej.

Biorąc pod uwagę różnorodność budowy warg sromowych mniejszych, ustalenie punktu wyjścia tętnicy centralnej  w praktyce, w celu uniknięcie jej uszkodzenia i następowego niedokrwienia pozostawionych płatów z dużym ryzykiem rozejścia  się rany jest a właściwie było do niedawna niemożliwe.

W 2018 roku w Geburtsh Frauenheilk ukazała się praca Kaya i wsp. pokazująca ciekawą technikę identyfikacji naczyń  wargi sromowej mniejszej  z zastosowaniem transluminacji wykorzystując jako źródła zimnego światła optyki  laparoskopowej.

Autorzy wykazali,  iż położenie naczynia centralnego zależy od budowy wargi sromowej mniejszej.

Jeżeli najdalej wysunięty punkt krawędzi wargi WSM znajduje się w 1/3 części górnej ( upper morfphology wg autorów) to naczynie centralne jest  wysoko a jeżeli punkt ten jest w 1/3  dolnej ( lower morphology )to analogicznie naczynie centralne znajduje się niżej i można to dokładnie ocenić przed zabiegiem. Zatem dokładna ocena położenia naczynia centralnego umożliwia nam zaplanowanie rodzaju klinowej resekcji :środkowej,  górnej lub dolnej  a tym samym zmniejszyć ryzyko rozejścia się rany pooperacyjnej.

Oczywiście o sukcesie chirurgicznym labioplastyki decyduje wiele czynników, a unaczynienie pozostawionych tkanek, na co możemy mieć wpływ przez wybór odpowiedniej techniki operacyjnej jest jednym z kluczowych.